Υπό Κατασκευή. Link του Blog akrovolistishellas.blogspot

Το παρών Blog είναι Υπό Κατασκευή. Η Ιστοσελίδα του κύριου Blog είναι:

https://akrovolistishellas.blogspot.com 

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης. Η σωτήρια υπομονή των θλίψεων.

Κάποιος από τους αρχαίους πατέρες είπε για τους λογισμούς ένα λόγο πολύ συνετό και εύκολο να τον εννοήσει κανείς. «Δίκαζε –λέει– τους λογισμούς σου στο δικαστήριο της καρδιάς, αν είναι από το Θεό ή από τον εχθρό. Και τους δικούς μας και αγαθούς να καταθέτεις στο εσωτερικό ταμείο της ψυχής, και να τους φυλάς σαν θησαυρό που δεν μπορεί να κλαπεί. Αλλά τους εχθρικούς, αφού τους τιμωρήσεις με το μαστίγωμα της λογικής διάνοιας, εξόριζέ τους, και μην τους δίνεις τόπο κατοικίας κοντά στην ψυχή, ή για να πω καλύτερα, σφάζε τους με το μαχαίρι της προσευχής και της θείας μελέτης, ώστε καθώς θα σκοτωθούν οι ληστές, να φοβηθεί ο αρχιληστής. Γιατί εκείνος που είναι ακριβής εξεταστής των λογισμών, είναι και πραγματικός εραστής των εντολών».

Ο διάβολος, ο αντίδικος της ζωής μας, μεταχειρίζεται πολλούς λογισμούς για να μας παρουσιάζει τις αμαρτίες μας ολωσδιόλου μικρές, και πολλές φορές τις σκεπάζει με τη λησμοσύνη, για να υποχωρήσουμε στους ασκητικούς κόπους και να μη συλλογιζόμαστε τους θρήνους για τις αμαρτίες μας. Εμείς όμως, αδελφοί, να μη λησμονούμε τις αμαρτίες μας, ακόμη και αν νομίζουμε ότι συγχωρήθηκαν με τη μετάνοια, αλλά να θυμόμαστε πάντοτε τα αμαρτήματά μας και να μην πάψουμε να πενθούμε γι’ αυτά, ώστε έτσι να αποκτήσουμε την ταπείνωση σαν καλή συγκάτοικό μας και να ξεφύγουμε τις παγίδες της κενοδοξίας και υπερηφάνειας.

Κανένας να μη νομίζει ότι με την δική του δύναμη υποφέρει τους κόπους και κατορθώνει την αρετή. Γιατί αίτιος όλων των καλών σ’ εμάς είναι ο Θεός, όπως και των κακών αίτιος είναι ο απατεώνας των ψυχών μας δαίμονας. Για όσα καλά λοιπόν κατορθώνεις, πρόσφερε την ευχαριστία στον Αίτιο. Κι εκείνα τα κακά που σε ενοχλούν, να τα αποδίδεις στον αρχηγό των κακών.

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης

Από τη Φιλοκαλία

Λογισμοί

Από το βιβλίο: Φιλοκαλία των ιερών νηπτικών, τ. Β’. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998. Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης, Εκατό ψυχωφελή κεφάλαια”, σελ. 125 (κεφ. 70, 72, 73).

koinoniaorthodoxias.org 

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης. Η σωτήρια υπομονή των θλίψεων.

Κάποιος από τους αρχαίους πατέρες είπε για τους λογισμούς ένα λόγο πολύ συνετό και εύκολο να τον εννοήσει κανείς. «Δίκαζε –λέει– τους λογισμούς σου στο δικαστήριο της καρδιάς, αν είναι από το Θεό ή από τον εχθρό. Και τους δικούς μας και αγαθούς να καταθέτεις στο εσωτερικό ταμείο της ψυχής, και να τους φυλάς σαν θησαυρό που δεν μπορεί να κλαπεί. Αλλά τους εχθρικούς, αφού τους τιμωρήσεις με το μαστίγωμα της λογικής διάνοιας, εξόριζέ τους, και μην τους δίνεις τόπο κατοικίας κοντά στην ψυχή, ή για να πω καλύτερα, σφάζε τους με το μαχαίρι της προσευχής και της θείας μελέτης, ώστε καθώς θα σκοτωθούν οι ληστές, να φοβηθεί ο αρχιληστής. Γιατί εκείνος που είναι ακριβής εξεταστής των λογισμών, είναι και πραγματικός εραστής των εντολών».

Ο διάβολος, ο αντίδικος της ζωής μας, μεταχειρίζεται πολλούς λογισμούς για να μας παρουσιάζει τις αμαρτίες μας ολωσδιόλου μικρές, και πολλές φορές τις σκεπάζει με τη λησμοσύνη, για να υποχωρήσουμε στους ασκητικούς κόπους και να μη συλλογιζόμαστε τους θρήνους για τις αμαρτίες μας. Εμείς όμως, αδελφοί, να μη λησμονούμε τις αμαρτίες μας, ακόμη και αν νομίζουμε ότι συγχωρήθηκαν με τη μετάνοια, αλλά να θυμόμαστε πάντοτε τα αμαρτήματά μας και να μην πάψουμε να πενθούμε γι’ αυτά, ώστε έτσι να αποκτήσουμε την ταπείνωση σαν καλή συγκάτοικό μας και να ξεφύγουμε τις παγίδες της κενοδοξίας και υπερηφάνειας.

Κανένας να μη νομίζει ότι με την δική του δύναμη υποφέρει τους κόπους και κατορθώνει την αρετή. Γιατί αίτιος όλων των καλών σ’ εμάς είναι ο Θεός, όπως και των κακών αίτιος είναι ο απατεώνας των ψυχών μας δαίμονας. Για όσα καλά λοιπόν κατορθώνεις, πρόσφερε την ευχαριστία στον Αίτιο. Κι εκείνα τα κακά που σε ενοχλούν, να τα αποδίδεις στον αρχηγό των κακών.

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης

Από τη Φιλοκαλία

Λογισμοί

Από το βιβλίο: Φιλοκαλία των ιερών νηπτικών, τ. Β’. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998. Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης, Εκατό ψυχωφελή κεφάλαια”, σελ. 125 (κεφ. 70, 72, 73).

koinoniaorthodoxias.org 

Άγιος Διάδοχος. Αγάπη του Θεού και αγάπη του εαυτού.

Όποιος αγαπά τον εαυτό του δεν μπορεί να αγαπά τον Θεό· εκείνος όμως που δεν αγαπά τον εαυτό του εξαιτίας του υπερβολικά μεγάλου πλούτου της αγάπης του Θεού, αυτός αγαπά τον Θεό. Γι’ αυτό ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αγαπά ούτε επιζητεί ποτέ τη δική του δόξα, αλλά τη δόξα του Θεού. Γιατί όποιος αγαπά τον εαυτό του επιζητεί την προσωπική του δόξα, εκείνος όμως που αγαπά τον Θεό επιζητεί και αγαπά τη δόξα του δημιουργού του. Χαρακτηριστικό δηλαδή της ψυχής που έχει πνευματική αίσθηση και αγαπά τον Θεό είναι το να επιζητεί πάντοτε τη δόξα του Θεού κατά την εκπλήρωση όλων των εντολών και να χαίρεται με τη δική της ταπείνωση. Γιατί στον Θεό ταιριάζει η δόξα και η μεγαλοσύνη, ενώ στον άνθρωπο η ταπείνωση, ώστε με αυτήν να γίνουμε οικείοι του Θεού. Αν αυτό το κάνουμε και εμείς και χαιρόμαστε, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, για τη δόξα του Χριστού, θα αρχίσουμε να λέμε ακατάπαυστα: «Εκείνος πρέπει να δοξάζεται, ενώ εμείς να ταπεινωνόμαστε» (Ιω. 3:30).

+++

Γνωρίζω κάποιον που αγαπά τόσο πολύ τον Θεό – και όμως ακόμη πενθεί, επειδή, όπως λέει, δεν αγαπά –, ώστε η ψυχή του κατέχεται αδιάκοπα από τη φλογερή επιθυμία να γίνεται αφορμή να δοξάζεται ο Θεός, ενώ ο ίδιος να είναι σαν ανύπαρκτος. Ο ίδιος βέβαια δεν ξέρει αυτό που ακριβώς είναι ούτε και όταν τον επαινούν, γιατί από την πολλή επιθυμία της ταπείνωσης δεν καταλαβαίνει την αξία του. Υπηρετεί τον Θεό, όπως είναι νομοθετημένο για τους ιερείς, από την πολλή του όμως αγάπη προς τον Θεό λησμονεί την αξία του, και το καύχημα γι’ αυτήν το κάνει άφαντο μέσα στο βάθος της αγάπης του Θεού με ταπείνωση, για να βλέπει νοερά τον εαυτό του πάντοτε ως έναν ανάξιο δούλο, σαν να είναι ξένος προς την αξία του, από τον πόθο της ταπείνωσης. Αυτό ακριβώς κάνοντας και εμείς, πρέπει να αποφεύγουμε κάθε τιμή και δόξα για χάρη του άπειρου πλούτου της αγάπης του Κυρίου που μας αγαπά αληθινά.

Άγιος Διάδοχος

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση Δ’. Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 45.

koinoniaorthodoxias.org

Άγιος Διάδοχος. Αγάπη του Θεού και αγάπη του εαυτού.

Όποιος αγαπά τον εαυτό του δεν μπορεί να αγαπά τον Θεό· εκείνος όμως που δεν αγαπά τον εαυτό του εξαιτίας του υπερβολικά μεγάλου πλούτου της αγάπης του Θεού, αυτός αγαπά τον Θεό. Γι’ αυτό ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αγαπά ούτε επιζητεί ποτέ τη δική του δόξα, αλλά τη δόξα του Θεού. Γιατί όποιος αγαπά τον εαυτό του επιζητεί την προσωπική του δόξα, εκείνος όμως που αγαπά τον Θεό επιζητεί και αγαπά τη δόξα του δημιουργού του. Χαρακτηριστικό δηλαδή της ψυχής που έχει πνευματική αίσθηση και αγαπά τον Θεό είναι το να επιζητεί πάντοτε τη δόξα του Θεού κατά την εκπλήρωση όλων των εντολών και να χαίρεται με τη δική της ταπείνωση. Γιατί στον Θεό ταιριάζει η δόξα και η μεγαλοσύνη, ενώ στον άνθρωπο η ταπείνωση, ώστε με αυτήν να γίνουμε οικείοι του Θεού. Αν αυτό το κάνουμε και εμείς και χαιρόμαστε, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, για τη δόξα του Χριστού, θα αρχίσουμε να λέμε ακατάπαυστα: «Εκείνος πρέπει να δοξάζεται, ενώ εμείς να ταπεινωνόμαστε» (Ιω. 3:30).

+++

Γνωρίζω κάποιον που αγαπά τόσο πολύ τον Θεό – και όμως ακόμη πενθεί, επειδή, όπως λέει, δεν αγαπά –, ώστε η ψυχή του κατέχεται αδιάκοπα από τη φλογερή επιθυμία να γίνεται αφορμή να δοξάζεται ο Θεός, ενώ ο ίδιος να είναι σαν ανύπαρκτος. Ο ίδιος βέβαια δεν ξέρει αυτό που ακριβώς είναι ούτε και όταν τον επαινούν, γιατί από την πολλή επιθυμία της ταπείνωσης δεν καταλαβαίνει την αξία του. Υπηρετεί τον Θεό, όπως είναι νομοθετημένο για τους ιερείς, από την πολλή του όμως αγάπη προς τον Θεό λησμονεί την αξία του, και το καύχημα γι’ αυτήν το κάνει άφαντο μέσα στο βάθος της αγάπης του Θεού με ταπείνωση, για να βλέπει νοερά τον εαυτό του πάντοτε ως έναν ανάξιο δούλο, σαν να είναι ξένος προς την αξία του, από τον πόθο της ταπείνωσης. Αυτό ακριβώς κάνοντας και εμείς, πρέπει να αποφεύγουμε κάθε τιμή και δόξα για χάρη του άπειρου πλούτου της αγάπης του Κυρίου που μας αγαπά αληθινά.

Άγιος Διάδοχος

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση Δ’. Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 45.

koinoniaorthodoxias.org

Συνείδηση, προαίρεση, διάκριση.

Αρχή κάθε αγαθού είναι η φυσική γνώση που δίνεται από το Θεό, είτε από τις Γραφές μέσω κάποιου ανθρώπου, είτε μέσω αγγέλου, είτε ως δωρεά που δίνεται κατά το άγιο βάπτισμα, η οποία λέγεται και συνείδηση, για φύλαξη της ψυχής κάθε πιστού και για υπενθύμιση των αγίων εντολών του Χριστού. Μ’ αυτές, αν θελήσει να τις τηρήσει, φυλάγεται η χάρη του Αγίου Πνεύματος στον βαπτιζόμενο.

Ύστερα από τη γνώση είναι η προαίρεση του ανθρώπου. Αυτή είναι η αρχή της σωτηρίας. Αυτό θα πει, να εγκαταλείψει ο άνθρωπος τα δικά του θελήματα και νοήματα και να κάνει τα θελήματα και τα νοήματα του Θεού.

Και αν μπορέσει να τα κάνει αυτά, δεν βρίσκεται σε όλη την κτίση πράγμα ή προσπάθεια ή τόπος που να μπορεί να τον εμποδίσει να γίνει όπως ο Θεός εξαρχής θέλησε να είναι, «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν Αυτού» (Γεν. 1:26) και κατά χάρη θέσει θεός, απαθής, δίκαιος, αγαθός και σοφός, είτε πλούσιος είναι, είτε φτωχός, είτε ζει την παρθενική ζωή, είτε τη συζυγική, είτε είναι άρχοντας και ελεύθερος, είτε υποτακτικός και δούλος, γενικά σε κάθε περίσταση και τόπο και πράγμα.

Γι’ αυτό και υπάρχουν πολλοί δίκαιοι και στην περίοδο πριν δοθεί ο Νόμος, και κατά το Νόμο, και στην εποχή της χάρης, γιατί προτίμησαν τη γνώση του Θεού και το θέλημά Του, από τα δικά τους νοήματα και θελήματα. Και αντίθετα, πολλούς βρίσκουμε στους ίδιους καιρούς και στα ίδια πράγματα να έχουν απωλεσθεί, γιατί προτίμησαν τα δικά τους νοήματα και θελήματα από αυτά του Θεού.

Αυτά λοιπόν έτσι έχουν.

Έχουν όμως διαφορά οι τόποι και τα έργα, και καθένας οφείλει να έχει διάκριση, είτε αυτή που δίνει ο Θεός σ’ όσους έχουν ταπεινοφροσύνη, είτε με ερώτηση εκείνων που έχουν τα χαρίσματα της διακρίσεως. Γιατί χωρίς τη διάκριση δεν είναι καλά τα έργα μας, και αν ακόμη από άγνοιά μας νομίζουμε ότι είναι καλά.

Κι αφού κανείς μάθει με τη διάκριση για τη δύναμή του σχετικά με αυτό που θέλει να κάνει, τότε κάνει αρχή να ευαρεστεί το Θεό. Αλλά όπως είπαμε, πρέπει σε όλα να αρνηθεί τα δικά του θελήματα για να επιτύχει το θεϊκό σκοπό και να εκτελέσει το έργο του όπως θέλει ο Θεός.

Αν δεν κάνει έτσι, δεν μπορεί με τίποτε να σωθεί. Τούτο γιατί από την παράβαση του Αδάμ, συνηθίσαμε όλοι στα πάθη και κυριευτήκαμε από αυτά, και δεν αποδεχόμαστε το αγαθό με χαρά, ούτε επιθυμούμε τη γνώση του Θεού, ούτε εργαζόμαστε το αγαθό από αγάπη, όπως οι απαθείς, αλλά μάλλον αγαπούμε τα πάθη και τις πονηρίες, ενώ δεν επιθυμούμε καθόλου τα αγαθά, παρά από ανάγκη, για το φόβο των κολάσεων.

Και αυτά όσοι με σταθερή πίστη και πρόθεση δέχονται τον λόγο. Οι λοιποί, ούτε αυτή τη θέληση έχουμε, αλλά, μη λογαριάζοντας διόλου τις θλίψεις του βίου και τις μέλλουσες κολάσεις, δουλεύουμε στα πάθη με όλη μας την ψυχή.

Μερικοί μάλιστα χωρίς να αισθάνονται την πικρότητά τους, αναλαμβάνουν εξ ανάγκης και όχι θεληματικά τους κόπους των αρετών. Και έγιναν σ’ εμάς ποθητά τα αξιομίσητα, από άγνοιά μας.

Από το βιβλίο: ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ, Τόμος Γ’. Εκδόσεις “Το περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 1997. Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός, Βιβλίο πρώτο, σελ. 70.

koinoniaorthodoxias.org

Συνείδηση, προαίρεση, διάκριση.

Αρχή κάθε αγαθού είναι η φυσική γνώση που δίνεται από το Θεό, είτε από τις Γραφές μέσω κάποιου ανθρώπου, είτε μέσω αγγέλου, είτε ως δωρεά που δίνεται κατά το άγιο βάπτισμα, η οποία λέγεται και συνείδηση, για φύλαξη της ψυχής κάθε πιστού και για υπενθύμιση των αγίων εντολών του Χριστού. Μ’ αυτές, αν θελήσει να τις τηρήσει, φυλάγεται η χάρη του Αγίου Πνεύματος στον βαπτιζόμενο.

Ύστερα από τη γνώση είναι η προαίρεση του ανθρώπου. Αυτή είναι η αρχή της σωτηρίας. Αυτό θα πει, να εγκαταλείψει ο άνθρωπος τα δικά του θελήματα και νοήματα και να κάνει τα θελήματα και τα νοήματα του Θεού.

Και αν μπορέσει να τα κάνει αυτά, δεν βρίσκεται σε όλη την κτίση πράγμα ή προσπάθεια ή τόπος που να μπορεί να τον εμποδίσει να γίνει όπως ο Θεός εξαρχής θέλησε να είναι, «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν Αυτού» (Γεν. 1:26) και κατά χάρη θέσει θεός, απαθής, δίκαιος, αγαθός και σοφός, είτε πλούσιος είναι, είτε φτωχός, είτε ζει την παρθενική ζωή, είτε τη συζυγική, είτε είναι άρχοντας και ελεύθερος, είτε υποτακτικός και δούλος, γενικά σε κάθε περίσταση και τόπο και πράγμα.

Γι’ αυτό και υπάρχουν πολλοί δίκαιοι και στην περίοδο πριν δοθεί ο Νόμος, και κατά το Νόμο, και στην εποχή της χάρης, γιατί προτίμησαν τη γνώση του Θεού και το θέλημά Του, από τα δικά τους νοήματα και θελήματα. Και αντίθετα, πολλούς βρίσκουμε στους ίδιους καιρούς και στα ίδια πράγματα να έχουν απωλεσθεί, γιατί προτίμησαν τα δικά τους νοήματα και θελήματα από αυτά του Θεού.

Αυτά λοιπόν έτσι έχουν.

Έχουν όμως διαφορά οι τόποι και τα έργα, και καθένας οφείλει να έχει διάκριση, είτε αυτή που δίνει ο Θεός σ’ όσους έχουν ταπεινοφροσύνη, είτε με ερώτηση εκείνων που έχουν τα χαρίσματα της διακρίσεως. Γιατί χωρίς τη διάκριση δεν είναι καλά τα έργα μας, και αν ακόμη από άγνοιά μας νομίζουμε ότι είναι καλά.

Κι αφού κανείς μάθει με τη διάκριση για τη δύναμή του σχετικά με αυτό που θέλει να κάνει, τότε κάνει αρχή να ευαρεστεί το Θεό. Αλλά όπως είπαμε, πρέπει σε όλα να αρνηθεί τα δικά του θελήματα για να επιτύχει το θεϊκό σκοπό και να εκτελέσει το έργο του όπως θέλει ο Θεός.

Αν δεν κάνει έτσι, δεν μπορεί με τίποτε να σωθεί. Τούτο γιατί από την παράβαση του Αδάμ, συνηθίσαμε όλοι στα πάθη και κυριευτήκαμε από αυτά, και δεν αποδεχόμαστε το αγαθό με χαρά, ούτε επιθυμούμε τη γνώση του Θεού, ούτε εργαζόμαστε το αγαθό από αγάπη, όπως οι απαθείς, αλλά μάλλον αγαπούμε τα πάθη και τις πονηρίες, ενώ δεν επιθυμούμε καθόλου τα αγαθά, παρά από ανάγκη, για το φόβο των κολάσεων.

Και αυτά όσοι με σταθερή πίστη και πρόθεση δέχονται τον λόγο. Οι λοιποί, ούτε αυτή τη θέληση έχουμε, αλλά, μη λογαριάζοντας διόλου τις θλίψεις του βίου και τις μέλλουσες κολάσεις, δουλεύουμε στα πάθη με όλη μας την ψυχή.

Μερικοί μάλιστα χωρίς να αισθάνονται την πικρότητά τους, αναλαμβάνουν εξ ανάγκης και όχι θεληματικά τους κόπους των αρετών. Και έγιναν σ’ εμάς ποθητά τα αξιομίσητα, από άγνοιά μας.

Από το βιβλίο: ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ, Τόμος Γ’. Εκδόσεις “Το περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 1997. Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός, Βιβλίο πρώτο, σελ. 70.

koinoniaorthodoxias.org